Tri tregjet e patundshmërive ku flitet shqip duken si një i vetëm nga jashtë, por sillen ndryshe në praktikë. Në Prishtinë dhe në Shkup njësia banesore në një ndërtesë quhet banesë; në Tiranë dhe në Durrës i njëjti objekt quhet apartament. Kush kërkon me fjalën e gabuar mbetet me përshtypjen se oferta është e vogël, kur në të vërtetë po sheh vetëm një pjesë të tregut.
Në Kosovë qeraja përqendrohet rreth Prishtinës, ku studentët, administrata dhe kompanitë mbajnë kërkesën të lartë gjatë gjithë vitit. Prizreni, Peja, Gjilani dhe Ferizaj kanë qarkullim më të ngadaltë dhe çmime dukshëm më të buta, me dallime të mëdha mes qendrës dhe lagjeve periferike.
Shqipëria ka dy ritme paralele. Tirana funksionon si treg qytetar me kontrata vjetore dhe kërkesë të vazhdueshme, ndërsa bregdeti nga Durrësi te Vlora dhe Saranda jeton me sezone: gjatë verës qeraja matet në ditë dhe në javë, jashtë sezonit e njëjta banesë jepet me muaj dhe me çmim krejt tjetër.
Në Maqedoni të Veriut Shkupi mban pjesën më të madhe të lëvizjes, ndërsa Tetova, Gostivari dhe Kumanova ndikohen fort nga kthimet sezonale të diasporës, që ngushtojnë ofertën në verë.
Nisja më e sigurt është nga qyteti, jo nga fjala. Pasi zgjidhet qyteti, terminologjia e duhur vjen vetvetiu dhe krahasimi bëhet mes pronave reale të asaj zone. Pastaj vlen të përcaktohen tri gjëra: kohëzgjatja e qëndrimit, nëse prona duhet e mobiluar, dhe çfarë përfshin çmimi i shpallur — sepse në disa qytete shpenzimet e ngrohjes dhe të mirëmbajtjes llogariten veçmas dhe e ndryshojnë ndjeshëm koston mujore.